Όταν μπήκες στην ζωή μας πριν 12 χρόνια δεν υπήρχε περίπτωση να μπορούσα να φανταστώ πώς θα νιώθω και ότι θα αργοπεθαίνω απόψε που εσύ έφυγες. Όλα αυτά τα χρόνια σημάδεψες την εφηβία μου και αποτέλεσες σημείο αναφοράς για τις περισσότερες από τις συναναστροφές μου. Έφυγες απόψε και εγώ νιώθω δυστυχισμένος. Εσύ μου έμαθες τι σημαίνει να αγαπάω και με έκανες καλύτερο άνθρωπο μέσα από αυτή την τόσο στενή μας σχέση. Εμείς τα έχουμε όλα…φίλους δουλειές γκόμενες. Εσύ είχες μόνο εμάς και είμαι σίγουρος ότι ξέρεις πόσο πολύ σε αγαπούσαμε
Αυτούς τους 2 δύσκολους μήνες τους περάσαμε μαζί. Νύχτα και μέρα. Με τις οδύνες τους πόνους και τις ανασφάλειες μας για την υγεία σου. Έκανα και κάναμε ότι καλύτερο μπορούσαμε αλλά τελικά δεν έφτανε γιατί η μοίρα ήταν προδιαγεγραμμένη. Παλέψαμε μαζί σε έναν δύσκολο αλλά και άνισο αγώνα και απόψε έφυγες και σκόρπισες στο σπίτι μια απέραντη θλίψη. Έτρεμα στην ιδέα ότι θα φτάσει η στιγμή να γράψω αυτά τα λόγια. Και τώρα μόνος μου στην καταχνιά μου ψελλίζω, δακρύζω και προσπαθώ να χωνέψω την απώλεια σου.
Και αν αυτού του είδους οι αποχαιρετισμοί είναι συνηθισμένοι εγώ αυτή την στιγμή έχω τόσο ανάγκη να γράψω τι νιώθω και ξέρω ότι με έναν αδιευκρίνιστο τρόπο μπορώ να στείλω στην ψυχούλα σου όλα όσα σκέφτομαι. Θα μου λείψεις πολύ. Ειδικά σε μια εποχή που οι φίλοι χάνονται σαν το χιόνι που λιώνει, εσύ ήσουν ένας πραγματικός φίλος. Μια πραγματική παρέα που μόνο όμορφα πράγματα μου πρόσφερε και με έκανε καλύτερο άνθρωπο. Και όταν οι λέξεις δεν μπορούν πια να εκφράσουν τα συναισθήματα και τα δάκρυα μουσκεύουν το πληκτρολόγιο, πρέπει να βάλω ένα στοπ και ξέρω ότι δεν μας κρατάς κακία για τίποτα αφού είμασταν δίπλα σου έως το τέλος. Κυριολεκτικά ως το τέλος. Αντίο Γρηγοράκο. Είσαι μεγάλη απώλεια και πάντα η απουσία σου θα είναι ένας κόμπος στο στομάχι μας.
Στεναχωριέμαι πολύ να το ξέρεις…Έσπαγα κάθε μέρα το κεφάλι μου να βρω κι άλλες λύσεις αλλά με την υγεία δυστυχώς οι δυνατότητες μας είναι περιορισμένες. Θα λείψεις απ’ όλους και η απουσία σου θα είναι πάντα σκιά στην πορεία μας. Σε ευχαριστώ για όλα.
Γρηγόρης(Ρόρης)
08/1997 – 28/05/2009
υ.γ. ”Όπου κι αν πας θα ‘σαι πάντα εδώ
θα ‘χεις κλειδί και θ’ ανοίγεις την πόρτα
όμως φοβάμαι μωρό μου μη φύγω εγώ
έλα να πάμε οι δυο μας μια βόλτα”
