Λίγο πριν το τέλος μιας χρονιάς πεταμένης.
Λίγο πριν το τέλος μιας κατάστασης που μύριζε, μυρίζει και θα μυρίζει σήψη.
Λίγες στάσεις πριν τον τελικό προορισμό.
Λίγη απουσία ακόμα αφού η περίοδος χάριτος έλαβε τέλος.
Λίγοι αναστεναγμοί για την αναγκαστική επιστροφή πίσω από τα σύρματα, έστω και για λίγο.
Λίγες στάλες απογοήτευσης αφού οι μισές γιορτές θα με βρουν εκεί.
Και όταν θα μιλάω στο τηλέφωνο…θα έχω πάλι τα μάτια κλειστά…
Αλήθεια το ήξερες αυτό;
Τελειώνει όμως…
υ.γ. Άλλος για Βέλγιο τώρα που γυρνάει;;; Και αν δεν σου κάτσει έχει ο Θεός!
ποια σύρματα γκανούμα; σε στρατόπεδο συγκέντρωσης ελληνικό; πολύ μελαγχολικοί οι beirut εδώ. πολλά τελειώνουν όμως για κάτι άλλο, θυμήσου το κομμάτι τους ‘a sunday smile’, το ανέβασα στο podcast πριν καιρό, ίσως σού φτιάξει τη διάθεση…. ‘πριν φθάσουμε όλοι στο mellow βερολίνο’.
ελληνικότατο
μελαγχολικότατοι
ξενερωμένος
και ας μην κάνουν ρήμα
beirut…ασορτί με την γαντζωμένη πάνω μου μελαγχολία
με την τρομπέτα να φτύνει όγκους απέχθειας και η μελωδία να ανοίγει σαν βεντάλια απλώνοντας στο πάτωμα εικόνες…θετικές αλλά και αρνητικές
τα γνωστά στρατοκλιμακτηριακά(μου)…