ΠΑΝ-ΔΑΙΜΟΝΙΟ

Όταν μπήκες στην ζωή μας πριν 12 χρόνια δεν υπήρχε περίπτωση να μπορούσα να φανταστώ πώς θα νιώθω και ότι θα αργοπεθαίνω απόψε που εσύ έφυγες. Όλα αυτά τα χρόνια σημάδεψες την εφηβία μου και αποτέλεσες σημείο αναφοράς για τις περισσότερες από τις συναναστροφές μου. Έφυγες απόψε και εγώ νιώθω δυστυχισμένος. Εσύ μου έμαθες τι σημαίνει να αγαπάω και με έκανες καλύτερο άνθρωπο μέσα από αυτή την τόσο στενή μας σχέση. Εμείς τα έχουμε όλα…φίλους δουλειές γκόμενες. Εσύ είχες μόνο εμάς και είμαι σίγουρος ότι ξέρεις πόσο πολύ σε αγαπούσαμε

Αυτούς τους 2 δύσκολους μήνες τους περάσαμε μαζί. Νύχτα και μέρα. Με τις οδύνες τους πόνους και τις ανασφάλειες μας για την υγεία σου. Έκανα και κάναμε ότι καλύτερο μπορούσαμε αλλά τελικά δεν έφτανε γιατί η μοίρα ήταν προδιαγεγραμμένη. Παλέψαμε μαζί σε έναν δύσκολο αλλά και άνισο αγώνα και απόψε έφυγες και σκόρπισες στο σπίτι μια απέραντη θλίψη. Έτρεμα στην ιδέα ότι θα φτάσει η στιγμή να γράψω αυτά τα λόγια. Και τώρα μόνος μου στην καταχνιά μου ψελλίζω, δακρύζω και προσπαθώ να χωνέψω την απώλεια σου.

Και αν αυτού του είδους οι αποχαιρετισμοί είναι συνηθισμένοι εγώ αυτή την στιγμή έχω τόσο ανάγκη να γράψω τι νιώθω και ξέρω ότι με έναν αδιευκρίνιστο τρόπο μπορώ να στείλω στην ψυχούλα σου όλα όσα σκέφτομαι. Θα μου λείψεις πολύ. Ειδικά σε μια εποχή που οι φίλοι χάνονται σαν το χιόνι που λιώνει, εσύ ήσουν ένας πραγματικός φίλος. Μια πραγματική παρέα που μόνο όμορφα πράγματα μου πρόσφερε και με έκανε καλύτερο άνθρωπο. Και όταν οι λέξεις δεν μπορούν πια να εκφράσουν τα συναισθήματα και τα δάκρυα μουσκεύουν το πληκτρολόγιο, πρέπει να βάλω ένα στοπ και ξέρω ότι δεν μας κρατάς κακία για τίποτα αφού είμασταν δίπλα σου έως το τέλος. Κυριολεκτικά ως το τέλος. Αντίο Γρηγοράκο. Είσαι μεγάλη απώλεια και πάντα η απουσία σου θα είναι ένας κόμπος στο στομάχι μας.

Στεναχωριέμαι πολύ να το ξέρεις…Έσπαγα κάθε μέρα το κεφάλι μου να βρω κι άλλες λύσεις αλλά με την υγεία δυστυχώς οι δυνατότητες μας είναι περιορισμένες. Θα λείψεις απ’ όλους και η απουσία σου θα είναι πάντα σκιά στην πορεία μας. Σε ευχαριστώ για όλα.

Γρηγόρης(Ρόρης)

08/1997 – 28/05/2009

υ.γ. ”Όπου κι αν πας θα ‘σαι πάντα εδώ
θα ‘χεις κλειδί και θ’ ανοίγεις την πόρτα
όμως φοβάμαι μωρό μου μη φύγω εγώ
έλα να πάμε οι δυο μας μια βόλτα”

Η Λάμψη Της Αγάπης Είναι Εδώ…

Ganuma De Linarus — Wed, 10 Dec 2008 18:32:24 +0000

ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ

Αυτό που λένε σεβασμό

είναι μια αντίστροφη δική τους ενοχή

μολότωφ ξαγρυπνούν στου ορίζοντα το χάος

PAUSE

Ganuma De Linarus — Mon, 18 Feb 2008 16:33:01 +0000

Παν-Δαιμόνιο #19 Inspiration? Oh Yes, Inspiration Vol.2

Ganuma De Linarus — Sat, 16 Feb 2008 20:48:11 +0000

Download the Compilation

Accompany my agony, madman Jacques yelled

Sharing part of the weight makes torture shorter

Grip on my hand speaks of your fear

Quite as fiercely as the look on your eyes

I can no longer lock truth inside

Though no man would stand the terror of my life

The storm outside is heaven compared to my inner one

Tonight is time that evil wan

What can an eye-bulb cover?

What can hide behind a cold face?

What exists beyond our vile senses?

And who’s to reign our fate?

Deep inside, a storm is menacing

What’s it in me disordering facts,

Chaining me to myself I merely ignore,

My hands have turned into silent assasins,

These hands I could only hate or adore

What’s in my eyes conquering minds

And what’s in my mind that’s sealing eyes

If only I could just for once see these eyes

I’ d merely obey, or squeeze them out

What can an eye-bulb cover?

What can hide behind a cold face?

What exists beyond our vile senses?

And who’s to reign our fate?

When killing others ends up in suicide

And raping souls makes him self-rapist

Shrinking in light as a result of brutally exposing

The secret treasures, of someone else’ s sanctuary

Madman’ s the word for he who suffers

Thus for the one who tortures others

When madman Jacques just faced the mirror

No storm could equal his insight

~~HANDS OF CAIN~~

(inspired by a short story by Guy de Maupassant )

Αλέξης..το 1ο αίμα

Ganuma De Linarus — Sat, 09 Feb 2008 21:50:11 +0000

Τις μάζεψε πάλι ο Αλεξάκης.

Ο σύγχρονος Τζανετάκος που συνεχίζει να δια-σκεδάζει το πανελλήνιο.

Ως Παν-Δαιμόνιο αναμένουμε με αγωνία τον έγκριτο δημοσιογράφο Στέφανο Χίο να πάρει θέση και να ξεδιαλύνει το μυστήριο που κρύβεται πίσω από τη νέα κλωτσοπατινάδα του αμόλυντου και τίμιου δικηγόρου.

Μέχρι τότε το μενού έχει Ιερώνυμο, Τσέκου , Ζαχόπουλο, Αναστασιάδη, Τριανταφυλλόπουλο και ότι ήθελε προκύψει στον θαυμαστό κόσμο της ελληνικής. ζωτικής και πνευματικής, ανέχειας.

Υ.γ. : Και βέβαια είναι…Μηνύσεις και όχι ΜΥΝΗΣΕΙΣ…αλλά δεν έχει και μεγάλη σημασία την στιγμή που το μάτι πέφτει στον νεοέλληνα κούρο της ελληνικής δημοσιογραφίας, τον Πίκο Απίκο του Ταύρου, τον Λάρυ Κινγκ της ψαροκώσταινας.

Εγκαταλείπω Την Ποίηση…

Ganuma De Linarus — Fri, 08 Feb 2008 14:18:35 +0000

~~Ντίνος Χριστιανόπουλος~~