05
Μάι.
07

Ο Βασιλιάς

Μία από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες..αν όχι η καλύτερη, με ένα soundtrack που ποτέ δεν κυκλοφόρησε και το «νανούρισμα» του, κατά τα άλλα ανάλατου, Θανάση Παπακωνσταντίνου να είναι από τις πιο συγκινητικές στιγμές της εγχώριας σκηνής.
Και βέβαια τον Βαγγέλη Μουρίκη να δίνει ρεσιτάλ…
Ταινία για κοινό που σίγουρα δεν στριμώχνεται στις αίθουσες για να δει..λουκουμάδες με μέλι και λοιπές καλοστολισμένες μετριότητες.

Έλα λευκό μου σύννεφο και γίνε προσκεφάλι,
για το παιδί το χνουδαλό που ο ύπνος το’χει πάρει

Να κοιμηθείς σα βασιλιάς και πριν καλοξυπνήσεις,
μεσα απ’τα βάτα της σιωπής στ’όνειρο να βαδίσεις.

Να είναι τ’όνειρο καλό απατηλό ας είναι,
κι ύστερα γύρισε ψηλά κι αν θες βροχούλα γίνε

Advertisements

6 Responses to “Ο Βασιλιάς”


  1. Μαΐου 6, 2007 στο 01:59

    ταινιάρα που βγάζει στη σέντρα
    τη βρωμια και υποκρισία του νεοέλληνα.
    έτσι πρέπει να ‘ναι οι ταινίες… τα πάντα. ζόρικα, αληθινά.

    νυσάφι με τα νανουρίσματα και τους χαβαλέδες.

  2. 5 minotavros
    Μαΐου 6, 2007 στο 12:45

    …μη μου πεις ότι η σκηνή που έχεις παραθέσει, με τον πρωταγωνιστή να μπαίνει στο καφέ κραδαίνοντας τη ζωστήρα, σε συνδυασμό με το look του, και τον μαζικό προπηλακισμό που ακολουθεί, δε σου θύμισε Ιησου Ναζωραίο ΒΑΣΙΛΙΑ Ιουδαίων να μπουκάρει στο ναό, να τα κάνει λαμπόγυαλο…και μετά «άρον άρον σταύρωσον αυτόν» από τον όχλο…όχι οτι έχει και τόση σημασία ο συνειρμός…

    η ταινία είναι φοβερή…όποιος έχει κριτικη διάθεση στην ελλάδα, το πρώτο που θα πρέπει να αποδομεί και στο΄οποίο να τα χώνει είναι στις αγιοποίησεις και τους μισοκακόμοιρους ναρκισισμούς στα εξωράισματα μιας κάλπικης χώρας …πάνε μαζί:»φτώχή πλην τίμια χώρα – εγκαταλελειμένη πλην αυθεντική ύπαιθρος» = αγιοποιήσεις του κερατά και …τέλμα…σε ύπαιθρο και πόλη…

    κατάγομαι από «ψηλά χωρία» και αν και δε διεκδικώ ειδική γνώση γιατί δε ζω εκεί, μπορώ να πω το εξής: οι αυθεντικοί άνθρωποι στην ύπαιθρο, άνθρωποι κοινοτικοί, φυσιολάτρες, μετρημένοι, έξυπνοι και δίκαιοι, γελαστοί, άνδρες κα ιγυναικες φυσικά, όσοι έχουνε μείνει, είναι απομονωμένοι κοινωνικά , περιθωριοποιημένοι, και στην ύπαιθρο, όπως και στην πόλη…στο περιθώριο της επαρχίας υπάρχει ένα περιθώριο μέσα στο περιθώριο, το οποίο καταλμβάνεται από ανθρώπους γονατισμένους, με αρχές, που καθόλου δεν συμφωνούν με τις μαλακίες των συγχωριανών τους της τελευταίας δεκαπενταετίας… παντού, πιστεύω, υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν με παράπονο και αδυναμία την κατάντια της υπαίθρου, και που το καφενείο μπορεί και να το αποφεύγουν γιατί πια δεν είναι χώρος κοινωνικός – κοινοτικός…
    κοινωνικά αντισώματα, περιορισμένης πια αποτελεσματικότητας απέναντια στα διάφορα καρκινώματα, ‘ανθρωποι που ζούνε μακριά βέβαια από τα λογής αλισβερίσια της υπαίθρου στο όνομα της «ανάπτυξης, του τόπου, της παράδοσης, της αυθεντικότητας» κλπ και που ο επισκέπτης δε θα τους δει, αφού δεν είναι οι πρώτοι που θα του μιλήσουν στο καφένειο ή στο rent rooms ακκιζόμενοι, για να του αραδιάσουν μαλακίες για την ιστορία του τόπου, του χωριού, των προσωπικοτήτων του κλπ κλπ ιδωμένη με το φακό του τουρισμού και της κρατικής ιστορίας…

    Είναι μαλακισμένες αστικες και αστεακες αντίληψεις και το ότι η επαρχία κατοικείται συλλήβδην από γαμάτους αυθεντικούς καλωσυνάτους επαρχιώτες. όσο και το ότι κατοικείται συλλήβδην από βιαστές κα ιαγροίκους φασίστες….

    αυτά να πω την αλήθεια πάνε ενάντια και σε ορισμένες παρεμβάσεις επίδοξων αλεξιπτωτιστών αναμορφωτών ή υβριστών της επαρχίας…μερικές φορές έιναι και θεμα του πόσο υπολογίζεις και εκτιμάς και θες να βοηθήσεις κείνους που ζούνε κάθε μέρα με την αυλή τους δίπλα στα καθάρματα…σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες…αλλά δεν είναι εδώ ο χώρος…

  3. Μαΐου 6, 2007 στο 13:07

    Σε γενικές γραμμές καλά τα λες και τα περισσότερα ισχύουν.
    Στην συγκεκριμένη ταινία βέβαια το οξύμωρο είναι ότι παρουσιάζεται η φοβία των επαρχιωτών(τους λες και χωριάτες) για οτιδήποτε νέο πάει να διαταράξει την φαινομενική γαλήνη τους και την κατοχυρωμένη μιζέρια τους, σήμα κατατεθέν του γνήσιου έλληνα που ως επί το πλείστον έχει να παινεύεται για το χωριό του και τις ρίζες του και μετά για οτιδήποτε άλλο.
    Η Αθήνα χωράει πολύ κόσμο ας πούμε αλλά δεν πρέπει κανείς να λησμονεί ότι χωρίς αλλοδαπούς και ιμιτασιόν πρωτευουσιάνους, θα ήταν σαν κάτι παραμεθώριο νησί σε βαρύ καταχείμωνο.
    Οι αντιλήψεις του νεοέλληνα ήταν, είναι και θα είναι αυτές που θα ήθελε να έχει για να πουλάει λίγο ακριβότερα τον κατακερματισμέμο ευατό του και όχι αυτές που πραγματικά έχει. Οπότε..φαύλος κύκλος.

    Όσο για τον Μουρίκη..ναι όντως η μορφή του σε όλη την ταινία παραπέμπει σε αυτό που ανέφερες..και η ερμηνεία του είναι συγκλονιστική.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Παν-Δαιμόνιο (το):

1. Μουσικές και Ευτράπελα απο ξεμυαλισμένα πιθήκια στο τροπικό Δάσος της Παρωδίας. 2. Λέξεις και ήχοι που προσπαθούν να αποδόσουν μία άλλη ομορφιά, που στην τσέπη της φυλάει το ΜΟΥΣΙΚΟ της ΑΝΤΙΔΟΤΟ, και κυρίως να ορίσουν έναν τόπο συνάντησης για αυτούς που εξακολουθούν να ονειρεύονται.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

pandemonio.word@gmail.com

Το Καλεντάρι

Μαΐου 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Απρ.   Ιον. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Φακέλωμα

Clicks

  • 92,649

Αρέσει σε %d bloggers: