06
Δεκ.
09

no more blood and soil

[ Pieter Bruegel the Elder – Ο Θρίαμβος του Θανάτου 1562 ]

Το αίμα του Αλέξανδρου είναι ακόμα νωπό πάνω στα βρώμικα πεζοδρόμια των Εξαρχείων. Το πάτησαν κωφάλαλοι μπάτσοι, ανέραστες φοιτητριούλες, αδέσποτα σκυλιά, καμπούρηδες τοξικομανείς, εγώ, εσύ. Το αίμα δεν βρίσκει ποτέ δικαίωση. Η δικαίωση δεν είναι το ζητούμενο. Το αίμα αφήνει στάμπα που είτε φοράς παράσημο, ή ξεπλένεις με χλωρίνη. Η «δικαίωσή» τους ήταν ένα δραματικό μελό, ένα επιτοίχιο μνήμα, ακόμα μια επέτειος κοινωνικής ενοχής. Η υποκρισία των κρατούντων και η αμηχανία των εξουσιασμένων συνέθεσαν ένα τοπίο αλληλοεξοντωμένης βουβαμάρας. Ένα άφωνο «μέλλει γενέσθαι» που όλο κινά για να ‘ρθει, κι όλο κουλουριάζεται νωχελικά στα ημίμετρα της καθημερινής συναίνεσης. Ο Αλέξανδρος έγινε μάρτυρας της έλλειψης συμβόλων, της απουσίας μιας κοινής γλώσσας, του εκχυδαϊσμού της ανθρώπινης επαφής, της αρρώστιας του διαφορετικού, της θολούρας του εμπειρικού.

Ο Αλέξανδρος έζησε πριν τον σκοτώσουν. Έζησε σε ένα κόσμο όπου οι από πάνω βαφτίζουν ανάπτυξη την καταστροφή και οι από κάτω καταστρέφουν για να επικοινωνήσουν. Ο ίδιος όλεθρος και στις δύο όψεις του νομίσματος. Η γοητεία της καταστροφής είναι σαφώς πιο θελκτική, πιο μοιραία, πιο θνητή, πιο ανθρώπινη από την δομημένη ομορφιά της δημιουργίας. Αυτή η φθισική τραγικότητα είναι η πιο πειστική αντανάκλαση σε έναν κόσμο άλογης αφθονίας και χαώδους κενότητας. Το φύσει εύθραυστο και αντιφατικό σύστημα δεν μπορεί παρά να αναπαράγει και εκείνες τις δυνάμεις του αρνητικού που θέλουν την καταστροφή του. Σαν τραπουλόχαρτο, ο βασιλιάς-ρήγας έχει μια ορθή, κορδωμένη και περήφανη πλευρά, αλλά ταυτόχρονα και μια ανάποδη που τον κοιτά με μισό μάτι.

Μέσα σε αυτό το δίπολο, στις τεμνόμενες επαφές του, στην γκρίζα εκείνη ζώνη του καθημερινού όπου αγαπάμε, μισούμε, κρυβόμαστε και εφορμούμε, εξακολουθούν να κοχλάζουν δυσεπίλυτα τα καίρια ερωτήματα της εποχής μας. Είναι τόσα πολλά και θεόρατα, που μας κάνει πιο εύκολη και ουσιαστική η ολική καταστροφή του καθρέφτη για την εξολόθρευση του ειδώλου μια και καλή. Μα να που το είδωλο επανεμφανίζεται, ακόμα πιο ζοφερό τώρα, στην επιφάνεια της λίμνης αίματος από την ψυχή ενός παιδιού. Ξοφλημένα κινήματα επιζητούν τώρα την ειδωλοποίηση της παιδικής αθωότητας, για να γίνει τρύπια λινάτσα, μπροστάρης στα κατηφή μπλοκ τους. Αυτό που δεν κατάφεραν δεκαετίες τώρα να πλάσουν με πράξη, θέλουν τώρα να ζωγραφίσουν με το αίμα ενός παιδιού. Ετούτη η ξεδιάντροπη καπήλευση δεν είναι μόνο ανικανότητα του πολιτικού, αλλά και αναπηρία του κοινωνικού. Ο θάνατος γίνεται το απόλυτο προϊόν, αυτό που καταναλώνεται άκρατα χωρίς να αναλώνεται. Είναι φυσικό επόμενο να μην μπορούν να γεμίσουν το κενό τους παρά μόνο με θάνατο, αφού οι ιδεολογίες τους διατρανώθηκαν και έσβησαν στον αιώνα που πέρασε μέσα από τη σφαγή και το μίσος. Είναι πανάξια τέκνα του 20ου αιώνα, μα φτωχοί συγγενείς στη νέα εποχή. Το πολιτικό τους εκτόπισμα είναι η βλοσυρή γραφικότητα του ηττημένου. Η κοινωνική τους θέση είναι μια ευκαιριακή αναζήτηση αίματος και ψωμιού.

Οι λεπτές, συνειδητές και οξυδερκείς επεμβάσεις που χρειάζονται για να εκτραπεί η συνεχής ροή ανθρώπινου πλούτου στη δεξαμενή του Κενού, και να εκβάλει επιτέλους σε μια λίμνη δημιουργίας, μοιάζουν με κάτι σχεδόν μανιχαϊστικό και συνάμα σισύφειο –λίγοι φρενοβλαβείς θα το επιχειρούσαν, μα να που πάντα αυτοί ήταν οι σκαπανείς της Ιστορίας. Οι οχληρές προφάσεις μιας ενστικτώδους εξέγερσης, ορμώμενης από τον μεταπολιτευτικό αταβισμό του κοινωνικού και του πολιτικού αδυνατούν να αντισταθμίσουν την κριτική μάζα των απαιτήσεων και των επιθυμιών. Οι εραστές του ανέφικτου φλερτάρουν επικίνδυνα με το πεζό, αποτινάσσοντας και την ύστατη ρανίδα ποιητικότητας. Έγιναν καθημερινοί παραβάτες-ένοικοι των τηλεοπτικών ρεπορτάζ, η σκιά της σκιάς του φαντάσματος στην σοφίτα των χειμερινών ανακτόρων του θεάματος. Εγκλωβισμένοι στον ιδιαίτερο και μυωπικό μονόλογό τους, θα δουν την εξουσία να επαναοικειοποιείται το ιδεολογικό momentum και να τους προσπερνά για ακόμα μία φορά στην Ιστορία. Οι προδομένες εμμονές τους θα γίνουν ξανά διαβρωτικό δηλητήριο που θα τους επαναδιασπάσει για νιοστή φορά και ούτω κάθε εξής.

Όμως όχι. Ο Αλέξανδρος δεν χάθηκε μάταια. Τίποτα δεν είναι μάταιο σε μια αθωότητα που ακινητοποιήθηκε στο χρόνο παγώνοντάς τον. Όσο θα κυβερνά το κουμπούρι του κτήνους, άλλο τόσο θα κραυγάζει η ψυχή του ανθρώπου. Και η κραυγή θα γίνει συμφωνία που θα γκρεμίσει εν χορώ τα ψυχροπολεμικά τείχη της εποχής του Τίποτα.

Advertisements

2 Responses to “no more blood and soil”


  1. 1 bin
    Δεκέμβριος 7, 2009 στο 19:11

    Έτσι υψώνονται τα οδοφράγματα των Τάφων…. το αίμα δεν ελευθερώνεται στα νεκροταφεία αλλά στους δρόμους της ζωής.

  2. Δεκέμβριος 7, 2009 στο 20:35

    Στο δρόμο στο δρόμο
    να πνίξουμε τον πόνο.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Παν-Δαιμόνιο (το):

1. Μουσικές και Ευτράπελα απο ξεμυαλισμένα πιθήκια στο τροπικό Δάσος της Παρωδίας. 2. Λέξεις και ήχοι που προσπαθούν να αποδόσουν μία άλλη ομορφιά, που στην τσέπη της φυλάει το ΜΟΥΣΙΚΟ της ΑΝΤΙΔΟΤΟ, και κυρίως να ορίσουν έναν τόπο συνάντησης για αυτούς που εξακολουθούν να ονειρεύονται.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

pandemonio.word@gmail.com

Το Καλεντάρι

Δεκέμβριος 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Νοέ.   Ιαν. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Φακέλωμα

Clicks

  • 92,649

Αρέσει σε %d bloggers: