19
Φεβ.
10

Αλίμονο σε όποιον ζει στην έρημο και θυμάται του κόσμου

(18 Φεβρουαρίου 1883 – 26 Οκτωβρίου 1957)

Η λευτεριά δεν έχει σκοπό. Μήτε βρίσκεται στη γης ετούτη – στη γης ετούτη βρίσκεται μονάχα ο αγώνας για τη λευτεριά. Αγωνιζόμαστε για τα άφταστα, και γι’ αυτό ο άνθρωπος έπαψε να είναι ζώο.

Ο Καζαντζάκης μεταφράστηκε σε όλες τις γλώσσες της υφηλίου γιατί η γλώσσα της ανθρώπινης αγωνίας είναι μία και απλά διασπάται σε ντόπιες διαλέκτους για να κληρονομείται ατόφια από γενιά σε γενιά. Γιατί είναι αυτή η μοναδική ανθρώπινη γλώσσα, ο μοναδικός δίαυλος επικοινωνίας των όσων ποθεί και επιζητά ο άνθρωπος στο πέρας των αιώνων. Ανθίζει σαν σπάνιο φυτό στις απόκρημνες κορφές του νου και μαραζώνει διψασμένη στα σκοτάδια των κατώτερων ενστίκτων που τυραννούν και επιβραδύνουν τον ατέρμονο αγώνα για την ανθρώπινη ολοκλήρωση.

Όσο περισσότερο βυθιζόμαστε στην πλήρη αποκτήνωση, τόσο πιο καθαρά και στεντόρεια ηχούν φωνές σαν την αλήθεια του Καζαντζάκη. Όσο πιο σκοτεινή και απελπιστική είναι η εποχή που ζούμε, τόσο πιο φωτεινή και ξεκάθαρη διακρίνεται η διέξοδος όταν μας οδηγούν φωνές σαν αυτή του Καζαντζάκη. Σαν σύγχρονος Βιργίλιος, μας καθοδηγεί με πόνο και σύνεση μέσα από την κόλαση και το καθαρτήριο, για να μας παραδώσει στη Συνείδηση, την Βεατρίκη, που θα μας δείξει τη θέση μας στον παράδεισο.

Κάποιοι γελοίοι επικριτές κάνουν/έκαναν λόγο για έναν ελιτιστή διανοούμενο-συγγραφέα που έπεφτε από αντίφαση σε αντίφαση, χαιρετώντας την φασιστική επέλαση των Χίτλερ και Μουσολίνι από την μια και θαυμάζοντας την Οκτωβριανή επανάσταση από την άλλη. Είναι οι ίδιοι κοπροκάνθαροι, τα ίδια ανθρωπόμορφα σαλιγκάρια που εξουσιάζουν τα παραμάγαζα της «επαναστατικής» ηθικής, κρίνοντας τα πάντα χωρίς ποτέ να κρίνουν και να καταδικάσουν την ποταπή και παρασιτική ύπαρξή τους. Είναι τα ανθρωπάκια-επαίτες της εξουσίας, των οποίων οι αντίζηλοι της εποχής του Καζαντζάκη τον κυνηγούσαν και τον λοιδορούσαν σαν σύγχρονη μάγισσα, την ώρα που τον δέχονταν με τιμές αρχηγού κράτους στην μακρινή Κίνα. Δύο βρώμικες όψεις του ίδιου ξοφλημένου και πτωχευμένου νομίσματος. Το μεγαλείο της ψυχής είναι ο μεγαλύτερος εχθρός τους, το εκτυφλωτικό φως που αποκαλύπτει την μπόχα και τη σαπίλα της μιζέριας τους. Οι ξοφλημένες ιδεολογίες τους ήταν τα φαντάσματα που ξόρκιζε με κάθε του αράδα ο μέγας Καζαντζάκης και το κάνει ακόμα και νεκρός, θα το κάνει εσαεί, μέχρι να αφανιστούν αυτά τα ελεεινά κατάλοιπα της ανθρώπινης ιστορίας που μόνο δυστυχία και νέα αιματηρά αδιέξοδα έχουν να προτείνουν (αλλά ποτέ τη δική τους δυστυχία και το δικό τους αίμα).

Ο Καζαντζάκης δεν υποτιμούσε την ειλικρίνεια της απλότητας, ούτε την περιπέτεια των πιο σύνθετων αναζητήσεων στα μυστικά της ζωής και του θανάτου. Δεν αγιοποίησε τον απλό άνθρωπο σκοτώνοντας τον Θεό, ούτε σταύρωσε τον Θεό για να εξυψώσει τον Άνθρωπο. Ζητούσε από τον Άνθρωπο να αποδεχτεί κάθε τι θεϊκό ενυπάρχει μέσα του, κάθε ακίδα ζωής και ομορφιάς, και να το φτάσει στον ουρανό με τα πόδια του χωμένα βαθιά στο χώμα της Γης, σαν περήφανος πλάτανος που έχει τις ρίζες του στην Αλήθεια. Δεν χάιδευε τα αυτιά του χειρωνάκτη τάζοντάς του κρυστάλλινα παλάτια για να κουρσέψει, ούτε ειδωλοποίησε τον πνευματικό άνθρωπο εις βάρος της ύλης που πονά, δακρύζει και δημιουργεί.

Είναι αυτή, η ταπεινοφροσύνη του σπουδαίου ανθρώπου, που δεν περπατά στα σύννεφα, αλλά οργώνει τη σκέψη του με το αλέτρι του πνευματικού μόχθου για να καρποφορήσουν τα αιώνια ερωτήματα και να τέρψουν την πείνα του ανθρώπου για λύτρωση. Αυτό είναι το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής, φωτεινό παράδειγμα σε μια εποχή όπου βασιλεύει το Τίποτα φορώντας τα χρυσοποίκιλτα άμφια της ευημερίας.

Ψεύτες, βουλώστε το επιτέλους. Πάψτε. Μην τον πιάνετε στο στόμα σας επειδή τάχαμου έγραφε στην Αίγινα και λιαζότανε την ώρα που οι παππούδες σας σκοτώνονταν για την πατρίδα. Καθείς δοξάζει και δοξάζεται με τον τρόπο που επιλέγει. Η δική σας δόξα θα είναι μόνο η στιγμή που θα εξαφανιστείτε, μαζί με τα βουνά από κοπριά που συσσωρεύετε στις βιβλιοθήκες σας. Βουλώστε το υποκριτές. Κρατήστε για κληρονομιά σας εκείνους τους λατινοαμερικάνους που καλλιεργούν καλαμπόκια και γράφουν για τον έρωτα της χωριατοπούλας. Μέχρι εκεί είστε. Η Ιστορία δεν σας ανήκει. Μια ρίμα από το χέρι του Καζαντζάκη αρκεί για να κονιορτοποιήσει τις δήθεν παραδόσεις και τα ιδεολογήματά σας και να τα σκορπίσει στους ανέμους της ντροπής. Κάθε φορά που θα ξεμυτίζετε για να σκούξετε και πάλι τα ξεράσματά σας, θα ξαναβρεθείτε στη θέση που σας αρμόζει –στην αιώνια λήθη και στον απόπατο της Ιστορίας.

Advertisements

0 Responses to “Αλίμονο σε όποιον ζει στην έρημο και θυμάται του κόσμου”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Παν-Δαιμόνιο (το):

1. Μουσικές και Ευτράπελα απο ξεμυαλισμένα πιθήκια στο τροπικό Δάσος της Παρωδίας. 2. Λέξεις και ήχοι που προσπαθούν να αποδόσουν μία άλλη ομορφιά, που στην τσέπη της φυλάει το ΜΟΥΣΙΚΟ της ΑΝΤΙΔΟΤΟ, και κυρίως να ορίσουν έναν τόπο συνάντησης για αυτούς που εξακολουθούν να ονειρεύονται.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

pandemonio.word@gmail.com

Το Καλεντάρι

Φεβρουαρίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιαν.   Μαρ. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728

Φακέλωμα

Clicks

  • 92,890

Αρέσει σε %d bloggers: