10
Οκτ.
10

10.10.10

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

είπα να γράψω κάτι αυτή τη Κυριακή. γιατί, ως γνωστό, οι Κυριακές είναι φτιαγμένες είτε για γράψιμο είτε για χάσιμο. άντε και για
διάβασμα, αλλά αυτό μετά τον τρίτο καφέ. το χάσιμο το έχουν αναλάβει εργολαβία οι Legendary Pink Dots με το νεόκοπο δίσκο
τους. άψογη μουσική για hangovers. ρέει σαν δροσερό νερό κάτω από ηλεκτρικές βρύσες. το κεφάλι στην γκιλοτίνα της
επαναδιαπραγμάτευσης με την λυτρωτική κυριακάτικη πλήξη. ο Ka-Spel επιμένει να θέλει να ξεφύγει από αυτό τον κόσμο, να
κάνει μασούρι τα σύννεφα και να τα πετάξει στον καμβά ενός νέου ορίζοντα, με θολά εξωγήινα χρώματα. ροζ κουκίδες στο γαλάζιο
ενός ξένου ουρανού που έχει κολλήσει σε ένα κυριακάτικο φθινοπωρινό μεσημέρι, σαν βελόνα σκωροφαγωμένου γραμμοφώνου
που τρίζει πάνω στις γρανιτένιες πλάκες των πεζοδρομίων μιας παράλληλης μητρόπολης που δεν υπακούει σε ωράρια, που έχει
κούφια κτήρια με πορτοπαράθυρα και μόνο επισκέπτες, κανέναν θαμώνα. εκεί όπου το γκρι συναντά τις λαστιχένιες σόλες κι αυτές
αφήνουν τα αποτυπώματά τους για να ακολουθήσουν οι περίεργοι νέοι διαβάτες σε μια ad hoc κυριακάτικη παρέλαση χωρίς
σημαίες, αλλά με ιστορική σημασία. στις διασταυρώσεις ασπάζονται οι άγνωστοι μεταξύ τους περιπατητές, με μια ελαφριά
υπόκλιση. βγάζουν τα καπέλα τους και τα ανταλάσσουν. εμένα μου έλαχε μια ρεπούμπλικα σε ανοιχτό κουραδί και την πετάω
στον αέρα ως ένδειξη ξέφρενης χαράς στο άκουσμα του Hauptbahnhof 20-10. περίμενα από την βαρύτητα να κάνει τη δουλειά της
και να μου την επιστρέψει για να την ανταλλάξω με έναν υπερήλικα που μου προέταξε ένα αυστραλέζικο καπέλο του ψαρά με
αγκίστρια και σκουλήκια. τζίφος… η ρεπούμπλικα σκάλωσε στο gargoyle του παρακείμενου καθεδρικού και αναρωτιέμαι γιατί δεν
έγινα δισκοβόλος, αλλά και γιατί δεν έγινα κάτι γενικώς. ο γέρος ψαράς φεύγει απογοητευμένος, ρίχνοντας μια κατάρα που είχε να
κάνει με εμένα, ένα βαζάκι vegemite και αιμορρο-είδες. δεν είχε κι άδικο το ψοφίμι. φωνάζω στο gargoyle να μου επιστρέψει το
καπέλο για να συνεχίσω το κυριακάτικο αλισιβερίσι με τους περαστικούς, αλλά αυτό ανασηκώνει ελαφρά τους κοκκαλιάρικους
ώμους του και ψιθυρίζει με δημοσιοϋπαλληλικό ύφος πως «εγώ ένας απλός προάγγελος του θανάτου είμαι. τα παράπονά σου στο
τμήμα απωλεσθέντων». που να πάρει η οργή… το τελευταίο πράγμα που θέλω κυριακάτικα είναι να στέκομαι στην ουρά μιας
δημόσιας υπηρεσίας σε μια ξένη πόλη. να πάει να γαμηθεί… αρπάω μια εφημερίδα από το αυτοσχέδιο στρώμα ενός άστεγου,
φτιάχνω έναν ωραιότατο χάρτινο κώνο και έχω ένα εκκεντρικό μεν, αλλά αξιοποιήσιμο καπέλο. ο άστεγος ρίχνει μια κατάρα που
έχει να κάνει με σκατά, χρηματιστήρια και ποδάγρα και αλλάζει πλευρό. τώρα πρέπει να βρω έναν αφελή περαστικό και να του
πασάρω τον χάρτινο κώνο για να του πάρω το καπέλο. για καλή μου τύχη, σκοντάφει πάνω μου ένας χλωμός γίγαντας που φοράει
ένα πηλίκιο με αργυρά αστέρια. No Star Too Far. του προτείνω την ανταλλαγή και μου απαντά πως θα μου δώσει το αστεράτο του
πηλίκο μόνο εάν τον κερδίσω σε ένα γρήγορο ματς ρώσικης ρουλέττας. δέχομαι, κολλάω την κρύα κάνη του ρεβόλβερ στον
κρόταφό μου και ζουλάω την σκανδάλη. για κακή μου τύχη το όπλο εκπυρσοκροτεί. λερώνω τον χάρτινο κώνο με αίμα και όσο
μυαλό μου έχει απομείνει, αλλά για καλή μου τύχη η σφαίρα εξοστρακίζεται σε/από τέσσερα διαφορετικά σημεία και βρίσκει το
gargoyle στη μασχάλη. «…τον αντίθεό μου μέσα» σκούζει αυτό και πετάει την ρεπούμπλικά μου σε μια έκρηξη οργής, όπως όταν
χτυπάς το μικρό δάχτυλο του ποδιού στη γωνία του τραπεζιού. το μέχρι πρότινως χαμένο μου καπέλο έρχεται και προσγειώνεται
στα πόδια μου και, αν και δεν έχω πλέον καθόλου μυαλό, μου κόβει να το ανταλλάξω με το πηλίκιο του χλωμού γίγαντα. «μα,
έχασες στο παιχνίδι» μου λέει -και με το δίκιο του. «ναι, αλλά εσύ δεν έπαιξες» του λέω -και με το δίκιο μου. επεξεργάζεται για
λίγο την κουβέντα μου, ζυγιάζει το δίκιο του με το δικό του και επειδή είναι gentleman και fair player από γεννησιμιού του κολλάει
κι αυτός την κάνη στον κρόταφό του και πυροβολεί. ένα μπαμ και γκρεμίζεται σαν Γολιάθ. «τον μαλάκα», σκέφτομαι. «παίζει
ρώσικη ρουλέττα με δυο σφαίρες. και τον είχα και για gentleman». μαζεύω το όπλο από κάτω, σκουπίζω τα αίματα με τον χάρτινο
κώνο και ανοίγω τον μύλο. δυο κενές θαλάμες και άλλοι τέσσερις κώλοι σφαίρας με κοιτούν κατάματα. «ε τον διεστραμμένο»,
μουρμουρίζω. παίρνω το πηλίκιο με τα αστέρια, παίρνω και την ρεπούμπλικα και προχωράω. ο Ka-Spel δεν λέει να το βουλώσει.
θα με κρατήσει εδώ, σε μια θηλιά του χρόνου, να ανταλλάζω καπέλα με αγνώστους μέχρι να με φάει το μαύρο σκοτάδι. πριν
προλάβω να συνειδητοποιήσω τη ματαιότητα του όλου πράγματος, περνάει από δίπλα μου ένας ράπερ με το ghetto blaster του
φορεμένο σαν καπέλο που αντί για άθλιες hip hop μουσικές εκπέμπει ένα έκτακτο ανακοινωθέν «προσοχή διαβάτες! ο
υπερστράτηγος Hauptbahnhof, μέγας στρατηλάτης και διευθυντής του ένδοξου πυρηνικού μας εργοστασίου, δολοφονήθηκε πριν
από λίγα λεπτά από άγνωστο περαστικό που τον προκάλεσε σε ένα στημένο παιχνίδι ρώσικης ρουλέττας. ο δράστης φοράει
σκατουλί ρεπούμπλικα και, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, είναι ρατσιστής απέναντι στους άστεγους. πλησιάστε τον με
προσοχή, αλλά μπουζουριάστε τον πάραυτα!». άντε τώρα να κρυφτείς σε μια πόλη με κούφια κτήρια και ψεύτικες πόρτες… και πώς στο γεροντοδιάολο μπορεί κανείς να είναι ρατσιστής απέναντι στους αστέγους σε μια πόλη που δεν έχει σπίτια…
ευτυχώς μου κόβει έγκαιρα και ξεφορτώνομαι τον αιματοβαμμένο χάρτινο κώνο και το πηλίκιο του στρατηγού. τι γίνεται όμως με τη
γαμωρεπούμπλικα; χωρίς καπέλο θα κινήσω περισσότερες υποψίες. φωνάζω λοιπόν στο gargoyle: «έλα, πάρε πίσω τη
ρεπούμπλικα αφού σου αρέσει τόσο». για να λάβω την εξής απογοητευτική και αποστομωτική απάντηση από το πέτρινο τέρας:
«άντε γαμήσου ρε μαλάκα κυριακάτικα. έτσι σκατά που τα ‘κανες, βρες μόνος σου τη λύση. εγώ συνένοχος σε φόνο δεν γίνομαι
στα καλά του καθουμένου. δε φτάνει που έχει παγώσει ο κώλος μου εδώ πάνω να περιμένω την Αποκάλυψη, έχω και τον κάθε
ηλίθιο που θέλει να με κάνει καπελιέρα». δαίμονες, τι να πει κανείς… με τις πιθανότητες να στενεύουν επικίνδυνα εναντίον μου, σαν
τζιν από τα εφηβικά χρόνια που δεν φτάνει πλέον ούτε μέχρι τα γόνατα, δεν μου μένει τίποτα άλλο από το να απευθυνθώ
κατευθείαν στον Ka-Spel για να με ξελασπώσει. ένα Ascension θα με σώσει… κι ας επιστρέψω στο υπόγειό μου μια βαρετή
Κυριακή, με ένα ημισατανικό hangover, τον δεύτερο φραπέ να έχει μείνει μόνο αφρός και να πρέπει να τρέχω για τσιγάρα. άμα
ξαναπαίξω ρώσικη ρουλέττα με έναν άγνωστο υπερστράτηγο/διευθυντή πυρηνικού εργοστασίου κυριακάτικα, να με κάνετε να φάω
το καπέλο μου με γαρνιτούρα όλη την τοξική λάσπη της Ουγγαρίας.

Advertisements

2 Responses to “10.10.10”


  1. 1 central power in crisis
    Οκτώβριος 10, 2010 στο 11:50

    σαν όνειρο ψηφιακής ημερομηνίας…όπου επιβιώνεις το θάνατο (αγγλική μετάφραση του survive death χεχε) για να γυρίσεις στα ίδια.

  2. Οκτώβριος 10, 2010 στο 12:29

    we still dream in binary, dear. don’t we?


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Παν-Δαιμόνιο (το):

1. Μουσικές και Ευτράπελα απο ξεμυαλισμένα πιθήκια στο τροπικό Δάσος της Παρωδίας. 2. Λέξεις και ήχοι που προσπαθούν να αποδόσουν μία άλλη ομορφιά, που στην τσέπη της φυλάει το ΜΟΥΣΙΚΟ της ΑΝΤΙΔΟΤΟ, και κυρίως να ορίσουν έναν τόπο συνάντησης για αυτούς που εξακολουθούν να ονειρεύονται.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

pandemonio.word@gmail.com

Το Καλεντάρι

Οκτώβριος 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Σεπτ.   Νοέ. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Φακέλωμα

Clicks

  • 92,890

Αρέσει σε %d bloggers: