06
Νοέ.
10

ψωφοφόρος

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

πίσω από το βεραμάν παραβάν, μόνος με τις δημοκρατικές μου τύψεις, ξομολογούμαι το άσωτο συμμετοχικό μου τίποτα. ως πολίτης, απουσία. απουσία που μετενσαρκώνεται σε εξουσία στην σκοτεινή πλευρά της κάλπης. μια σκιώδης δίνη κενού που ρουφάει και τον ύστατο θύλακα της θέλησης. σαν σκοτεινός θάλαμος που εμφανίζονται τα αρνητικά των αρχικών μου προθέσεων και μου αποκαλύπτουν τη φωτογραφική μορφή του τέρατος που έτρεφα στον κόρφο μου τις μέρες της εθελούσιας καθημερινής νάρκης. παρελθόν, παρόν και μέλλον αφυδατώνονται και συρρικώνονται σε μια κόλλα χαρτί που περιμένει την ιστορική μου τοποθέτηση, σαν ξινή δασκάλα πάνω από διαγώνισμα. μια στιγμή αδυναμίας μεταξύ του κοινοφελούς, του αόριστου και του παραπληροφορημένου. η ιστορική λύση είναι μια λίστα με ονόματα πίσω από ένα παραβάν γεμάτο σκουπίδια. κρύος ιδρώτας στο σβέρκο μου, κυλά στην σπονδυλική μου στήλη. διλλήματα, τριλλήματα, απολύματα στην αποχεύτεση της κοινής βούλησης. μη ανακυκλώσιμα πολιτικά μηνύματα μου στέκονται στο λαρύγγι και καταπίνω φαρμάκι. το τρακ του πρωτάρη μπροστά στο καταπατημένο μουνί της κοινής γνώμης. το κενό ουσίας είναι ουσιαστικά ένα κενό εξουσίας που πρέπει να συμπληρώσω σαν σουντόκου με υποψήφιους αντί για αριθμούς. τόσος λίγος χρόνος. η άρρητη οπισθοχώρηση των πεποιθήσεών μου γίνεται απόλυτη σε αυτό το κενό πίσω από το παραβάν. ένα παραμορφωτικό κάτοπτρο της απαίδευτης ημιμάθειάς μου. παχαίνει τις κοκκαλιάρες αντιστάσεις μου. είμαι ό,τι μου είπαν. θολές και άβουλες οι προθέσεις μου, γλιστρούν στην σχισμή της πόρνης κάλπης για να τεκνοποιήσουν το κοινωνικό μου ασυνείδητο στις θερμοκοιτίδες των exit polls. όμως η πόρνη αποβάλλει καταιγιστικά, μόνο αποβάλλει. κάλπικη γέννα. ξερνάει τα πρωτόγονα πολιτειακά μου ένστικτα σε μορφή κουστουμαρισμένου παραμορφωμένου εμβρύου με σύνδρομο πολιτικάντη. σκούζει σφυγμομετρήσεις και οι οδύνες του άκληρου τοκετού της γίνονται ερτζιανά και τηλεοπτικά σήματα που αντηχούν στα ημιφωτισμένα, κίτρινα σαλόνια της μικρομεγαλοαστικής επικράτειας. την γκάστρωσα με το τζούφιο σπέρμα της παραίτησης, σαβανωμένο με ένα φάκελο. έδωσα και τα στοιχεία μου για να ξέρουν σε ποιόν ανήκει το μπάσταρδο. είναι η δημοκρατική μου συνείδηση που το επιβάλλει. είμαι το θύμα ή ο θύτης σε αυτό το σακάτεμα της λογικής; βγαίνοντας από το θάλαμο της ψηφοφθορικής γκαστρονομίας φοράω το κυριακάτικο χαμόγελό μου, σαν έμπλαστρο πάνω σε καμπούρα με ψύξη, για να μη φανεί η θεόρατη τρύπα που τρυπάνισα στις ελπίδες μου για έναν καλύτερο κόσμο από το σκατόλακο που βάφτισα ζωή. θα αράξω στο παραπλήσιο καφενείο να ακούσω το ίδιο φρούδο μάντρα από το βουητό της εκκλησίας του μίμου. να στήσω αυτί και να χλευάσω τους γραφικούς κομματομπλεγμένους στην καθιερωμένη παράσταση της τετραετίας. ξανά τύψεις. γκάστρωσα την κάλπη με μια νόθα βούληση. τρίζω τα δόντια μου για να συντονιστώ με την καθολική μου αποτυχία. σταύρωσα το χαρτί σε μια τέλεια απεικόνιση του Γολγοθά της αξιοπρέπειάς μου. στη μέση ο μεσίας και γύρω του οι κλέφτες. ο ξινόγερος με την τραγιάσκα μιλά λες και είναι το ’65, σίγουρος για το ηχηρό μήνυμα που θα καφετίσει τα μεταξωτά βρακάκια της μπουρζουαζίας. στέκεται στην άκρη του τραπεζιού, απέναντι από κάποιον ομοϊδεάτη του. απο απόσταση, αυτή η σύνθεση σχηματίζει ένα άψογο Η. ήττα. οι ταξικοί μου εταίροι έχουν μια σχέση πάθους με την εταίρα κάλπη, κι ας ξέρουν πως τους απατά με εκατομμύρια άλλους και τελικά παντρεύεται τον μεγαλύτερο εχθρό τους. ετούτοι οι υπόδουλοι είναι είτε αφόρητα πληκτικοί ή χυδαία ελαφρόμυαλοι. το σαβανωμένο ψηφοσπέρμα τους έχει την ίδια πυκνότητα με το δικό μου στα μάτια της εφορευτικής επιτροπής. όλοι ίσοι στα αλήθωρα μάτια της επιδημιοκρατίας. ανίατα καθηλωμένοι από την ψυχοπανούκλα της χούντας μιας κουρελιασμένης πλειοψηφίας. μπλεγμένοι στον ιστό που υφαίνουν μυριάδες αριθμοί, αλγόριθμοι και ποσοστώσεις. όλα τόσο αυστηρά και εξονυχιστικά προϋπολογισμένα. είμαστε εμείς οι ίδιοι η διαδικασία, όχι ο καταλύτης της. για εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα, κρυμμένος πίσω από το κατσιασμένο παραβάν, με άφησαν να χαθώ στην ψευδαίσθηση πως κάνω τη διαφορά. πως όλα… τάξεις, ισορροπίες δυνάμεων, τα πάνω και τα κάτω, είναι όψεις του ζαριού που κρατώ στην ιδρωμένη χούφτα μου. πως είμαι ο παίκτης. είμαι το κέντρο της διαδικασίας. πως είμαι. και μόλις τελειώνει το φιξάκι της εξουσίας νιώθω σα να γκρεμίστηκα από την πιο απόκρυμνη κορφή και έμεινα στο έδαφος να κοιτώ τον ουρανό ανίκανος για την παραμικρή κίνηση. οι σακατεμένες μου ελπίδες ψάχνουν μάταια ένα αποκούμπι για να σταθούν και πάλι στο λιλιπούτειο ύψος των προσδοκιών. είμαι το δημοκρατικό υποκείμενο. είμαι ο βράχος στο μάτι του κυκλώνα της ανώνυμης πλειοψηφίας. το πρόσωπο πίσω από τις μουμιοποιημένες μάσκες. η ψυχή στην σκουριασμένη τσίγκινη μηχανή. το ένα στο τίποτα. το ηθικό δίδαγμα στο τέλος της βαρετής ιστορίας. είμαι ο ψηφοφόρος.

Advertisements

1 Response to “ψωφοφόρος”


  1. 1 ballot-bin
    Νοέμβριος 7, 2010 στο 15:36

    προσωπικά δεν τόλμησα να ψηφίσω καμία θεσμική φυσικοποίηση.

    δεν έχω διαβάσει καλύτερη χαρτογράφηση ψηφοφόρου.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Παν-Δαιμόνιο (το):

1. Μουσικές και Ευτράπελα απο ξεμυαλισμένα πιθήκια στο τροπικό Δάσος της Παρωδίας. 2. Λέξεις και ήχοι που προσπαθούν να αποδόσουν μία άλλη ομορφιά, που στην τσέπη της φυλάει το ΜΟΥΣΙΚΟ της ΑΝΤΙΔΟΤΟ, και κυρίως να ορίσουν έναν τόπο συνάντησης για αυτούς που εξακολουθούν να ονειρεύονται.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

pandemonio.word@gmail.com

Το Καλεντάρι

Νοέμβριος 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Οκτ.   Δεκ. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Φακέλωμα

Clicks

  • 92,649

Αρέσει σε %d bloggers: