06
Δεκ.
10

Μετρώντας Άδικα Χαμένο Χρόνο…

2 χρόνια ακριβώς από την δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Μια ημερομηνία που έγραψε ιστορία εκ των πραγμάτων και ταρακούνησε την δυσκοίλια καθημερινότητά μας. Καμμένες τράπεζες, καμμένα αυτοκίνητα, καμμένες συνειδήσεις.Μία πόλη ζούγκλα μπατσοκρατούμενη και πληγωμένη.Τόσο κοντά και άλλο τόσο μακριά. Νεολαία διαλυμένη, ενήλικες σε σύγχιση, βιώνουν όλοι ομαδικά την βαρβαρότητα της αβεβαιότητας του αύριο. ΔΝΤ, κομμένα επιδόματα, μισθοί που παίρνουν τον κατήφορο και πάνω απ’όλα..όνειρα ακρωτηριασμένα. Το αίμα μπορεί να μην κυλάει κάθε μέρα αλλά χρωματίζει την διαλυμένη ψυχολογία μας και όλοι προσπαθούν από κάπου να πιαστούν.

Δεν θέλουμε οίκτο και συμπόνοια, ούτε καθοδήγηση. Με όλες αυτές τις καλοστημένες οικονομικές συγκυρίες και τις ιστορίες καταστροφής προσπαθούν να μας βάλουν σε καλούπια. Περάσαμε την εφηβεία σχεδόν ακόμα οργισμένοι και μελαγχολικοί και μεγαλώσαμε μαθαίνοντας να ζούμε χωρίς κλισέ και όπως γουστάρουμε. Και όλες αυτές τις ιστορίες της συντέλειας του κόσμου ας τις βάλουν στην γραφειοκρατική κωλάρα τους όλοι όσοι τις δημιουργούν. Στεναχωριόμαστε, ονειρευόμαστε, αγωνιούμε, υποκρινόμαστε καμιά φορά, φοβόμαστε, πέφτουμε στο κενό, ψάχνουμε την ουτοπία, περιαυτολογούμε, κάνουμε έρωτα, γελάμε, συμβιβαζόμαστε συνεχώς αλλά με τον δικό μας τρόπο.

Τους ξέρουμε τους κανόνες…τους μάθαμε μάλλον. Και θέλουμε να τους παραβαίνουμε με πάθος, χιούμορ και κυνισμό. Μια μαύρη κωμωδία έγιναν οι ζωές μας και η συγκαμμένη αλήθεια της κοινωνίας που ζούμε μας πληγώνει αλλά ακόμα δεν έχει γονατίσει όλο τον κόσμο. Γιατί υπάρχουν ακόμα πράγματα που ανοίγουν ένα παράθυρο στην συγκίνησή μας. Συγκίνηση στο ψαχνό. ΠΟΤΕ ξώφαλτσα…

Η λέξη κουράγιο κατάντησε το χιτάκι της καθημερινότητάς μας και οι καταστροφολογίες των κρατικοδίαιτων διανοούμενων και των έμμισθων κονδυλοφόρων μας γαμάνε την ζωή και την πορεία της. Με άλλα όνειρα σίγουρα ξεκινήσαμε και πάνε να μας κάνουν συντηρητικά ανθρωπάκια χωρίς όνειρα και παρορμήσεις. Και όταν οι οικονομικές μαλακίες τους εξαντληθούν, η ελιτίστικη βλαχο-αρχοντολοβεντιά τους θα συνεχίσει όπως έχει μάθει. Να κλέβει, να εξαπατά, να χωντραίνει τον κώλο της και να αγαπάει το κιτς, το ψεύτικο και γενικά όλη αυτή την ευαισθητοδηθενιά που πρεσβεύει.

Γιατί έτσι και αλλιώς… «Αυτό που λένε σεβασμό είναι μια αντίστροφη δική τους ενοχή».


Advertisements

0 Responses to “Μετρώντας Άδικα Χαμένο Χρόνο…”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Παν-Δαιμόνιο (το):

1. Μουσικές και Ευτράπελα απο ξεμυαλισμένα πιθήκια στο τροπικό Δάσος της Παρωδίας. 2. Λέξεις και ήχοι που προσπαθούν να αποδόσουν μία άλλη ομορφιά, που στην τσέπη της φυλάει το ΜΟΥΣΙΚΟ της ΑΝΤΙΔΟΤΟ, και κυρίως να ορίσουν έναν τόπο συνάντησης για αυτούς που εξακολουθούν να ονειρεύονται.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

pandemonio.word@gmail.com

Το Καλεντάρι

Δεκέμβριος 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Νοέ.   Μαρ. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Φακέλωμα

Clicks

  • 92,890

Αρέσει σε %d bloggers: