Archive for the 'Εί-Παν' Category

03
Μάι.
16

Ωδή στην ασφυξία

«βλέποντας έναν ετερόκλιτο κόσμο, θα τον ήθελες τελείως ομοιόμορφο.

Μόνο εσύ αισθάνεσαι αλλιώτικος, μοναδικός.

Διακρίνεσαι, διαπρέπεις, θριαμβεύεις – μόνος σου…»

Μ.Α

30
Ιαν.
16

ο ανήμπορος γιατρός των καθημαγμενων

«… η μεγάλη κούραση της ύπαρξης μπορεί να μην είναι τίποτε άλλο από τον τεράστιο μόχθο μας να παραμείνουμε εχέφρονες επί είκοσι, σαράντα χρόνια και βάλε, να μην είμαστε απλά, βαθιά ο εαυτός μας, δηλαδή σιχαμεροί, φρικαλέοι, παράλογοι. Είναι εφιάλτης να πρέπει πάντα να παρουσιάζουμε ως ένα μικρό παγκόσμιο ιδεώδες, ως έναν υπεράνθρωπο απ’το πρωί ίσαμε το βράδυ, τον χωλό υπάνθρωπο που μας δόθηκε».

 

ΣΕΛΙΝ

23
Ιαν.
16

πεπρωμένο

10409324_739438859470936_7690370214769592792_n

31
Δεκ.
14

η μπαλάντα του μπλουά

francois-villon_large

Πλάι στη βρύση παθαίνω διψασμένος
Καίω σα φωτιά και τρέμω, τουρτουρώ
Στον τόπο μου ενώ ζω, είμαι πλέρια ξένος
Κοντά στη ‘στιά τα δόντια κουρταλώ
Σα σκούληκας γυμνός στολή φορώ
Γελώντας κλαίω χωρίς ελπίδα πια
Χαίρουμαι κι όμως δεν έχω χαρές
Θεριό είμαι δίχως δύναμη καμιά
Καλόδεχτος, διωγμένος με κλοτσιές

Στ’ «αβέβαιος» πάντα βρίσκω τ’ «ορισμένος«
Το ξάστερο το βλέπω σκοτεινό
Διστάζω για ό,τι πλέρια είμαι πεισμένος
Για κάθε ξαφνικό φιλοσοφώ
Κερδίζω και χαμένος θε να ‘βγω
Όταν χαράζει, λέω, -«Καλή νυχτιά
Ξαπλώνω, λέω, θα φάω καμιά βροντιά
Είμαι πλούσιος κι όλο έχω αδεκαριές
Μαγκούφης, καρτερώ κληρονομιά
Καλόδεχτος, διωγμένος με κλοτσιές

Έγνοιες δεν έχω κι είμ’ ιδεασμένος
Πλούτια να βρω, μα δεν επιθυμώ
Απ’ όσους μ’ επαινούνε προσβαλμένος
Και κοροϊδεύω ό,τι είναι σοβαρό
Φίλο έχω όποιον με πείσει πως γλυκό
Κελάηδημα είν’ της κάργιας η σκουξιά
Για όποιον με βλάφτει λέω πως μ’ αγαπά
Το ίδιο μου είναι κι οι αλήθειες κι οι ψευτιές
Τα ξέρω όλα, δε νιώθω τόσο δα
Καλόδεχτος, διωγμένος με κλοτσιές

Πρίγκιπα μου μακρόθυμε, καμμιά
γνώση δεν έχω και μυαλό σταλιά
Μα υπακούω στους νόμους, τι άλλο θες;
Πώς, τους μιστούς να πάρω είπες, ξανά
Καλόδεχτος, διωγμένος με κλοτσιές

 

-François Villon-

07
Ιολ.
14

Έτσι τελειώνει πάντα…

film-la-grande-bellezza-kino-kurzkritiken-woche

Έτσι τελειώνει πάντα. Με θάνατο. Αλλά πρώτα υπήρξε ζωή, κρυμμένη πίσω από τα μπλα μπλα μπλα…Όλα έχουν κατακαθίσει κάτω από τη φλυαρία και το θόρυβο, τη σιωπή και το συναίσθημα, τη συγκίνηση και το φόβο. Οι ισχνές, ασταθείς αναλαμπές της ομορφιάς. Και μετά η ρυτιδιασμένη παρακμή κι ο αξιολύπητος άνθρωπος. Όλα θαμμένα κάτω από το πέπλο της αμηχανίας να υπάρχεις στον κόσμο, μπλα μπλα μπλα..

01
Νοέ.
12

Γκαίτε, Φάουστ

 

 

 

 

 

-Ποιός είσαι επιτέλους;

-Μέρος από την δύναμη εκείνη που αιώνια θέλει το κακό κι αιώνια πράττει το καλό

 

 

 

 

 

 

 

 

Γκαίτε, Φάουστ

06
Σεπτ.
12

ν.κ.

Η ομορφιά δεν έχει έλεος. Δεν την κοιτάζεις, αυτή σε θωρεί και δε συγχωρεί…




Παν-Δαιμόνιο (το):

1. Μουσικές και Ευτράπελα απο ξεμυαλισμένα πιθήκια στο τροπικό Δάσος της Παρωδίας. 2. Λέξεις και ήχοι που προσπαθούν να αποδόσουν μία άλλη ομορφιά, που στην τσέπη της φυλάει το ΜΟΥΣΙΚΟ της ΑΝΤΙΔΟΤΟ, και κυρίως να ορίσουν έναν τόπο συνάντησης για αυτούς που εξακολουθούν να ονειρεύονται.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

pandemonio.word@gmail.com

Το Καλεντάρι

Μαρτίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιολ.    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Φακέλωμα

Clicks

  • 92,161